Een beetje trieste pagina's zijn dit. Met goede moed begonnen maar om een of andere reden nooit voltooid. We hebben er dozen vol mee staan, je weet maar nooit en het is ook handig spul om onderdelen vanaf te slopen voor wéér een ander project. Soms zijn we echt goed bezig en gooien de rommel weg. Kun je je er ook niet meer aan ergeren dat het nooit af komt. Gelukkig hebben we de foto's nog... (soms).

Diorama stukje Parijs
schaal: 1:87
Afmetingen: 50x50cm

Een heel klein stukje Parijs leek ons nog wel te doen.. het betrof hier onze eerste proef om samen aan een werkstuk te bouwen. Dat op zich ging goed maar een dioramawedstrijd van het tijdschrift RailMagazine gooide het schema drastisch om waarna er nauwelijks meer naar het stukje Parijs werd omgekeken. Het was wel een van de eerste pogingen van ons beiden om zelf gebouwen te maken, en dat maar meteen met van die moeilijke zinken daken die zo karakteristiek zijn voor Parijse stadshuizen. Het diorama werd doorsneden door een verdiept aangelegd spoor naar een station ergens in een niet nader genoemde oude wijk van Parijs.

Faller en Jouef hadden wel Franse huizen in hun assortiment zitten maar we besloten toch om ze zelf maar te maken van plasticplaat, naar voorbeeld van foto's van de Franse hoofdstad. Eerst werden er talloze schetsen gemaakt van wat we wilden gaan bouwen, iets wat we nu ook nog wel doen, maar niet meer zo gedetailleerd als toen. Kennelijk hoeven we elkaar steeds minder te overtuigen... Er werden redelijk veel pandjes gemaakt en ook de onderbouw van het diorama begon vaste vormen aan te nemen maar ja, uiteindelijk belandde de bouwsels toch op de bovenste planken van de werkkamer...

Kijk hier voor o.a. deze foto's

Modelspoorbaan Cleyburch
schaal: 1:160
Afmetingen: divers
Bouwer: Vincent

Het heeft lang geduurd voordat ik afscheid kon nemen van een project waarvan eigenlijk al heel snel duidelijk werd dat het toch nooit wat zou worden. Het begon allemaal in de Cleyburchstraat te Rotterdam alwaar ik een langgekoesterde wens in vervullling kon laten gaan; Een modelspoorbaan met vele meters rijlengte, dat was het helemaal voor mij in die tijd (ik weet nu wel beter, maar goed). En zo plande ik in het net gekochte appartement een enkelsporige lijn die vijf meter langs de wand liep. Bovendien hakte ik een gat in de muur zodat de treinen het naastgelegen kamertje binnen kon rijden en daar verscheen een gigantisch spoorcomplex om de treinen op te stellen. Nu ik dit zo typ was het, achteraf gezien, totale gekte. De baan was net een beetje in rijvaardige staat toen we besloten om te verhuizen. Nu had ik een en ander niet helemaal aan de muur verankerd, het waren al losse, te demonteren segmenten en zo kon de baan redelijk in tact verhuisd worden.

Het nieuwe huis beschikte over een ruime werkruimte die dan in de maanden daarna meteen gevuld werd met een gigantische tafel in twee delen waarop de losse segmenten van de oude baan werden gemonteerd. Weer ontstond een enorme rijlengte, want de baan werd in het midden voorzien van een achtergrondplaat waardoor er aan de andere kant weer ruimte was voor nog meer sporen en industrie-aansluitingen. Maar eigenlijk kwam het er steeds minder van om er aan te bouwen, en met het maken van het project 'Orkhavnbanen' begon de baan in de weg te staan, al was hij dan tijdelijk op z'n kant gezet en tegen de muur geschoven. Het werd een sta-in-de-weg en tevens waren er een aantal technische onvolkomenheden die eigenlijk alleen maar met totale nieuwbouw op te lossen zouden zijn. In juni 2004 heb ik alle rails en wissels voorzichtig gedemonteerd en bewaard voor later en de overgebleven houtconstructie naar het milieupark gereden...

Kijk hier voor o.a. deze foto's